วรรณคดีไทย เวตาล
วรรณคดีไทย เวตาล The Vetala Stories หรือ ‘Vetala Panjavinsati’ เป็นวรรณกรรมสันสกฤตโบราณที่ประกอบด้วย 24 เรื่องบรรยายโดย ‘Vetala’ ผู้บรรยายเรื่องที่ไม่ใช่มนุษย์ เรื่องราวเวดารานี้รวมอยู่ในหนังสือกษฤต สาการะ โดยโสมเดวะ นักปรัชญาชาวอินเดีย ว่ากันว่ากวีศิวาดัสเป็นคนแรกที่เล่าเรื่องเวตละ เรื่องราวของทหารผ่านศึกได้รับการบอกเล่ามาเป็นเวลาอย่างน้อย 2,500 ปีแล้ว เพราะเป็นเรื่องสนุกและมีส่วนร่วม นอกเหนือจากการนำเสนอแล้ว ตัวละครของ “Vetal” ยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก เป็น “เรื่องราวต่อเรื่องราว” ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของวรรณคดีอินเดีย แวมไพร์เจ้าเล่ห์ ช่างพูด และดูอันตรายแต่มีหลายแง่มุม อาจเป็นหนึ่งในปีศาจไม่กี่ตัวที่ปรากฏในตำนานมากมาย ผู้คนไม่ได้เกลียดหรือกลัวสิ่งที่ไร้มนุษยธรรมนี้ เรื่องราวของทหารผ่านศึกได้รับความนิยมในประเทศไทยโดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ กรมเมืองพิทยาลงกรณ์ (สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ารัชนีเจมจรัส หรือแปลจากฉบับภาษาอังกฤษโดย Richard Francis Burton และ C.H. Tawney) ซึ่งเป็นนิทาน หลังจากผ่านไป 10 ตอน ศาสตราจารย์ศักดิ์ศรี แย้มนัดดา แปลจากภาษาสันสกฤตดั้งเดิมจนครบ 25 ตอน โครงเรื่องหลักของเรื่องราวของ […]
วรรณคดีไทย พระอภัยมณี
วรรณคดีไทย พระอภัยมณี หลายท่านคงรู้จักวรรณกรรมเรื่อง ปุระอภัยมณี อยู่แล้ว งานวรรณกรรมที่เขียนโดย Sansong Fu นี้เป็นเรื่องราวที่มีชื่อเสียงมาก ดังนั้นจึงกลายเป็นแบบอย่างในการเขียนบทกวี และยังถูกนำไปใช้ในละคร ภาพยนตร์ และเพลงมากมาย แต่รู้ไหมว่าต้นกำเนิดที่แท้จริงของเรื่องราวของพระอภัยมณีคืออะไรอยากรู้มาศึกษากัน พระอภัยมณี เป็นเรื่องราวที่เขียนโดยสันธรภู่เพื่อหาเลี้ยงชีพในสมัยรัชกาลที่ 2 ประมาณ พ.ศ. 2364-2366 ขณะเมาสุราและถูกจำคุก แต่พอเขียนไปได้ไม่กี่ตอนก็หยุดไป พระอภัยมณีแต่งขึ้นอีกครั้งราว พ.ศ. 2388 ปลายรัชสมัยสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภราย ในสมัยรัชกาลที่ 3 ซึ่งกินเวลายาวนานกว่า 20 ปี จากประสบการณ์ของ Sansone เอง Fu En มี 94 เล่ม และบันทึกของ Tie จะมีความยาว 1,200 หน้าหากพิมพ์เป็นหนังสือ พระอภัยมณี เป็นเรื่องราวที่เขียนโดยสันธรภู่เพื่อหาเลี้ยงชีพในสมัยรัชกาลที่ 2 ประมาณ พ.ศ. 2364-2366 ขณะเมาสุราและถูกจำคุก แต่พอเขียนไปได้ไม่กี่ตอนก็หยุดไป พระอภัยมณีแต่งขึ้นอีกครั้งราว พ.ศ. 2388 […]
วรรณคดีไทย อิเหนา
วรรณคดีไทย อิเหนา ที่มาของวรรณกรรมเรื่อง “อิเหนา” สำนวนภาษาไทยฉบับแรกของอิเหนา “เรื่องปานี” ปรากฏเมื่อปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา พระบาทสมเด็จพระบรมโสถฯ (พ.ศ. 2275-2301) เรื่องราวของแม่ทัพหญิงชาวมลายู หลังจากนั้น พระราชธิดาองค์โตทรงเขียนบทละครชื่อ ‘ดาหลาง’ (มหาราชอิเนา) และพระราชธิดาคนที่สองทรงเขียนบทละครชื่อ ‘อิเนา’ ซึ่งทั้งสองอย่างนี้สืบทอดกันมาจนถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จะมีการปรับเปลี่ยนในส่วนที่ขาดหายไป ได้รับการยกย่องว่าเป็น “มีความสมบูรณ์แบบและความเป็นเลิศทั้งด้านวรรณกรรมและละคร” ในสมัยรัชกาลที่ 2 ละคร “อิเหนา” แสดงให้เห็นถึงพลังแห่งความรัก พลังแห่งโชคชะตาเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่กำหนดชีวิตมนุษย์ นอกจากนี้ผู้อ่านยังจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับประเพณีไทยโบราณ เช่น ประเพณีเลอกลาง ประเพณีโสคัง ประเพณีพระราชทานเพลิงศพ ประเพณีการต้อนรับแขกที่มาเยือนเมือง และชมภาพชีวิตชนชั้นสูงในพระราชวังอันยิ่งใหญ่ ได้อีกด้วย ชมพระราชวังและวิถีชีวิตของคนไทยในสมัยต้นรัตนโกสินทร์อย่างใกล้ชิด สิ่งพิมพ์นี้อิงตามฉบับที่ได้รับการตรวจสอบโดยคณะกรรมการห้องสมุด Vazirayan อย่างไรก็ตาม ให้เปลี่ยนการสะกดตามอักขรวิธีปัจจุบัน ยกเว้นคำภาษาโบราณบางคำที่ต้องเก็บรักษาไว้ เช่น กรด (คอร์ซอต) กัลจักชร (กัลจักจอน) และเคราคุร่ง (เคราคุร่ง) อีกทั้งชื่อตัวละครไม่ตรงกันในหลายที่ ดังนั้นคำที่ปรากฏในลักษณะเดียวกันหลายครั้งจึงถือเป็นคำที่ถูกต้อง วรรณกรรมเกี่ยวกับอโดนิส “นี่ถือเป็นฤาษีไทยที่มีคุณค่าทางวรรณกรรม สร้างได้ยากเหมือนกัน เรื่องราวมีความน่าสนใจและสร้างความประทับใจไม่รู้ลืมแก่ผู้อ่าน สามารถใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย” […]